İnternet portalımızda altı senedir İstiklâl Marşı Arşivi bölümümüz var. Bu başlıkta İstiklal Marşı hakkında lehte-aleyhte ne yazıldıysa doğrudan mehazından iktibasla aynen ve bir yorumda bulunmadan neşrediyoruz. Birkaç gün önce Hayrettin Karaman Yeni Şafak Gazetesindeki köşesinde, "Yazıma, İstiklal Marşı Derneği’nin arşivindeki bir yazının bir parçasını alarak başlıyorum" diyerek Arşivimizde neşrettiğimiz bir yazıdan bir bölümü iktibas etmiş. Buraya kadar bir mesele yok. İktibastan sonra Hayrettin Karaman yazısına şöyle devam ediyor:
"Önce çok yaygın bir yanlış okunan kelimenin yukarıdaki mısrada doğru okunmuş olmasına dikkat çekmeliyim;
“Ulusum korkma…” değil, “Ulusun korkma…”
Millet niçin ulu?
Âkif’in o gün hitab ettiği toplum, Osmanlı bakıyesi, dişi ve tırnağı ile vatanını korumuş, kusurları olsa da değerlerine bağlı, yozlaşmamış, Batı taklitçiliği yüzünden levantenleşmemiş, yoksul fakat onurlu bir insan topluluğu. Bu topluluk (millet) bir kısmını saydığım erdemlerine ek ve onlara da hakim olarak imanlı, Müslüman; hayatı, aklı, medeniyeti imandan ve İslam’dan besleniyor."
Hayrettin Karaman yaygın yanlış okumayı düzeltirken daha yaygın bir yanlış okumayı doğru diye savunuyor:
“Ulusum korkma…” değil, “Ulusun korkma…”
Millet niçin ulu?
Kendisi mesleği icabı İstiklal Marşı'nı aslından okuyabilir durumdadır diye tahmin ediyorum. Lakin bugüne kadar bunu yapmamış belli ki. İstiklal Marşı "ulusun, korkma" derken "sen ulusun, sen yücesin" manasında söylemiyor bunu. İstiklal Marşımızı yazıldığı gibi okuyabilenler hemen farkedecektir ki; "o ulusun" diyor. Medeniyet dediğin tek dişi kalmış canavar ulusun diyor. Yani İstiklal Marşımızda canavar olarak görünen kurdun ulumasından bahsediliyor. Türk yazısında "sen ulusun" derken "ulusun" kelimesi bir türlü "o ulusun" derken aynı kelime başka türlü yazılır. Yani bir yorum farkından söz etmiyoruz, İstiklal Marşımızın apaçık yanlış okunmasından bahsediyoruz. Maalesef öğretmenler de İstiklal Marşımızı aslından okuyan insanlar olmadığı için çocuklarımıza okullarda İstiklal Marşımızı yanlış öğretiyorlar. Yani bugün Türkeli'nde, görünüşte kahir ekseriyet tarafından hürmetle muamele edilen, çocuklara ezberletilen İstiklal Marşımızı harf inkılabından ötürü yanlış anlıyoruz.
Bunun makul bir izahı yok. Ama yapılacak şeyler var: İstiklal Marşımızın doğru dürüst okunup anlaşılması için yazıldığı gibi öğrenilmesi ve öğretilmesi. Bu, Türk çocuklarının hakkı.
Gökhan Göbel, 1 Rebiülevvel 1446 (4 Eylül 2024)
Osman Nuri Ekiz - Mehmet Akif Ersoy; "Akif'in milliyetçilik hisleri"
Akif’in milliyetçilik hislerinin coşkun bir ırmak halinde çağladığı şiirlerinde en başta İstiklâl Marşı’nı saymak gerekir. Onun milletimiz hakkında sahip olduğu fikirlerinin ve...
1920 yıllarının heyecanlı ve büyük günlerini yaşıyoruz... Trakyada Edirne ve Tekirdağı’nı alan Yunanlılar Anadolu’da Bursa ve Afyon’u da ele geçirmişlerdi... Doğuda Ermenilere karşı savaşıyorduk...
Ama ne yazık! Ne de olsa gerçek bir Doğu'lu sayılmam. Düşüncelerim uyumamı önlüyor. Bir yığın insanı, zehirli gaz saldırısından sonra çalıştığım hastaneye getirildikleri günlerden beri, hiç bu kadar şiddetli öksürükler korosu dinlememiştim.
"İstiklâl Marşındaki heybetli ve ahenkli heyecanın da bu marşın sözlerinden kuvvet aldığına inanıyorum."
Tevfik Fikret, bir zamanlar, daha çok, Avrupalılaşmış münevverlerimizce hissedilen bir istibdâda kızarak, İstanbul’a lânet yağdıran bir şiir yazmıştı: Sis
İstiklal Marşı'nın yalnız şiiri millîdir, beste bu mazhariyete erişmemiştir.
"İstiklâl Marşı"nı kabul eden Türkiye Büyük Millet Meclisi de kültür ve heyecan bakımından aynı yüksek seviyede idi.
Ziya Gökalp, büyük mefkûrelerin, cemiyetlerin buhranlı devirlerinde doğduğunu ve onlara yol gösterdiğini söyler. İstiklâl marşları da böyledir.
Vekil ile görüştüm, dedi; sizinle de konuşmak isterim. Millet için, ordu için bir İstiklâl Marşına ihtiyaç var. Böyle bir marşı müsabakaya koyacağız. Güftesi ile bestesi için beşer yüz lirayı, Büyük Erkân-ı Harbiye’den aldım. Hemen işe girişiniz. Neticenin çabuk elde edilmesini isterim, dedi.
ŞÂİR FİKRET VE AKİF
(Rubabı Şikeste) müellefini, cihan harbi içinde kaybetmiştik..
Fikret’in ölümü, birçok münevverlerle perestişkârlarını derin ve sonsuz bir keder içinde bırakmıştı. Bu derin ve sonsuz keder içinde, onu ihmal eden devrin hükûmetine karşı dudaklarda iğbirarın korkak fısıldayışlarile ifşa edildiğini hatırlarım. Yahud, harb yıllarının sıkıntılı şartları içinde hükûmete küsmüş olanlar, bir hak kazanmış gibi bu noktada birleşmiş oluyorlardı…


